Podstawową wartością określającą właściwości drewna konstrukcyjnego jest jego wytrzymałość charakterystyczna. Jest to wartość ustalona na podstawie badań, poniżej której może znaleźć się najwyżej 5% wyników prób trwających po 300 s każda, przeprowadzonych na próbkach o wilgotności równowagowej odpowiadającej temperaturze 20°C i wilgotności względnej powietrza 65%.
Drewno kwalifikuje się do danej klasy wytrzymałości pod warunkiem, że jego wytrzymałość charakterystyczna na zginanie oraz moduł sprężystości są równe lub wyższe od wartości określonych w odpowiednich normach. Klasyfikacja ta powinna być oparta na nieniszczących metodach pomiaru wszystkich elementów (zgodnie z PN-EN 519:2000), na ocenie wizualnej (zgodnie z PN-EN 518:2000) lub na połączeniu obu tych metod.
Proces klasyfikacji wytrzymałościowej przeprowadza się z wykorzystaniem specjalistycznych urządzeń sortujących, działających najczęściej na zasadzie pomiaru ugięć sprężystych badanego materiału. Klasyfikacja metodą wizualną polega natomiast na przyporządkowaniu elementu do odpowiedniej klasy na podstawie oceny ilości, rodzaju i rozmieszczenia widocznych wad oraz porównaniu go z wzorcami uprzednio zweryfikowanymi przy użyciu maszyn wytrzymałościowych.
Najczęściej stosowana w budownictwie klasa C24 oznacza, że wytrzymałość charakterystyczna na zginanie litego drewna konstrukcyjnego gatunków iglastych, przy wilgotności 12%, wynosi nie mniej niż 24 MPa (24 N/mm²). Analogicznie określa się klasy wytrzymałości drewna klejonego warstwowo. Odpowiednikiem klasy C24 dla drewna klejonego jest klasa GL24.
Źródło: J Kotwica, Konstrukcje drewniane w budownictwie tradycyjnym, Warszawa, Arkady 2011.
